شاعر کیست؟

در کتاب “طلا در مس” دکتر براهنی آورده شده است که شاعر فردی است که با قدرت تخیل و انگیزه ی خود با اشیا ارتباط برقرار میکند،

آن ها را شبیه خود می بینید و میتواند رابطه ی خود با آن ها را  به واسطه ی کلماتی که شعر نامیده می شوند توجیه کند.

به میدان ها ،مجسمه ها، سه راه ها، چهار راه ها، آب و فواره، گل و گیاه، مردم و ماشین دقت می کند و به وجودشان شهادت می دهد.

به گونه ای که “ا. بامداد” می نویسد:

من

باد و

مادر هوا خواهم شد

و گردش زمین را

در گنداب تنم

احساس خواهم کرد

من خاک و جنین زمین خواهم شد

و هوا

بسان زهدان در نی

در برم خواهد گرفت .

در این شعر مشاهده می کنیم که شاعر خود را تقدیم به آنچه در پیرامونش اتفاق افتاده است می کند

و میتواند به اقتضای زمان و مکان و حالات مختلف اجتماعی

هر لحظه به شکلی درآید چرا که قدرت تخیل و تصور او همیشه همراهش است.

به قول “لوچی ” شاعر و سردار چینی که در حدود ۱۶۶۰ سال پیش کشته شده است  : شاعر کسی است که آسمان و زمین را در قالب قفس می اندازد.

در ابتدایی ترین سال های خلقت آفرینش ، انسان های اولیه افراد برهنه ای بودند که بر زمینی برهنه زندگی میکردند و

چون هنوز اشیا  اسم خاصی نداشتند می توانستند به راحتی با خود شی ارتباط برقرار کنند.

به این ترتیب انسان اولیه بی آنکه خود بفهمد اولین شاعر جهان و بنیان گذار نخستین پایه های هنری بوده است.

مغز کودکان نیز، پیش از کامل شدن حکم فرمایی منطق ، پر از سایه های وهم انگیز برای اشیا مختلف است که در بزرگسالی از بین می رود .

به گونه ای دیگر شاعر شدن نوعی بازگشت به کودکی و یا حس ناب انسان های اولیه هم محسوب میشود.

اما آنچه اهمیت دارد این است که شاعر از میان تمام انسان ها برگزیده شده است و مسئولیتی بزرگ بر دوشش قرار دارد.

اصولا او موجوی است که هم خصوصیت جادوگران را دارد،  هم خصوصیات  پیامبران  را و هم خدا را .

با ابزاری به نام “واژه” است که هیچ گاه کهنه نمی شود . در انجیل یوحنا میخوانیم که (در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خودخدا بود .)

از دیربازتا کنون وازه چنان قداستی داشته است که خدا نامیده شده است و این که در خدمت شاعر قرار گرفته خود نشانی از عظمت روحی فرد است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *